4 juni 2020 Door Leestijd: 1 minuut

Het kan overal zitten, dat is het probleem. Het sluipt langs de muren omhoog, kruipt over je balkon en verrast je in je slaap. Ik veeg mijn flatscreen-tv elke dag schoon, vooral na een corona-update van premier Rutte. Je weet het niet, je kunt maar beter het zekere voor het onzekere nemen.

Foto: Peter de Kan

Iedereen kan het krijgen en het loert op ons. Dat is het. Ik heb het altijd al gezegd, ik heb het altijd al geweten. Jarenlang werd ik voor gek verklaard, maar nu is het er dan eindelijk, eindelijk.

We worden bedreigd! Niet alleen ik, iedereen wordt bedreigd. We zijn samen alleen. Daarom kan ik er niet goed tegen dat de terrassen weer open zijn. Mensen zitten daar alsof er iets te vieren valt, maar er valt niets te vieren. De dreiging is nog even sterk.

Ik kijk nu al uit naar de herfst, als mensen weer ernstig worden. Door het kouder wordende weer, maar ook omdat in de herfst de dreiging sterker wordt. Ik kijk ernaar uit, omdat de mensen dan zullen zien dat ik gelijk heb. Dat ik het altijd al heb gezegd.

Ze zien me niet staan, ook nu niet. Mijn stem is schor van het waarschuwen. Dringt het tot ze door? Ik denk het niet. Als ik naar de terrassen kijk, denk ik dat niemand er een snars van begrijpt.

Waar het om draait, namelijk, is dat we iets wakker gemaakt hebben dat helemaal niet wakker gemaakt had mogen worden. Het lag te slapen, te sluimeren in een of andere uithoek van de wereld. Maar nu niet meer, het is wakker geworden en het heeft een ochtendhumeur. Nu zal het komen om ons op te vreten. Om de vloer met ons aan te vegen.

Dit is nog maar het begin.

***