22 oktober 2020 Door Leestijd: 3 minuten

Foto: Peter de Kan

Ik sta op het Zuiderdiep tegenover café De Oude Wacht waar vandaag de gordijnen dicht zijn. Gedeeltelijke lockdown is totale lockdown voor sommigen. Er fietst een man voorbij, twee volle plastic tassen aan het stuur, aan weerszijden van de stuuras. Hij stopt als hij me net gepasseerd is en kijkt me aan. Zijn mondkapje hangt ergens voor z’n adamsappel.

‘Hobby of professioneel?’

‘Beide’, antwoord ik, ‘het begon als hobby en dat is het eigenlijk ook nog steeds.’

‘Zo, ja, doe je ook mensen? Ik vraag het omdat wij vier keer per jaar een blaadje uitgeven voor de Nederlandse Vereniging van Naturistencampings en daar staat dan elke keer ook een portret van een van de leden in, met foto’s, bloot natuurlijk en nou…’

‘Ik heb meer met het fotograferen van dingen, in portretten ben ik niet zo goed. Ik heb niks tegen naturisme, maar eh…’

‘Ja, je moet er wel feeling voor hebben, hè… Maar wel dingen, zeg je?’

‘Nou ja, dingen; gebouwen, bomen en wat ik verder zoal tegenkom, het kan van alles zijn.’

‘Dan heb ik nog een tip voor je: slagerij Van Dijk aan het Damsterdiep. Ik kom er net vandaan en hoor dat ze er half december mee ophouden! Drie generaties en nu komt er een eind aan.’

‘Van Dijk? Die ken ik. Ik kom uit Hoogezand en werkte daar als student in de vakantie in de strokartonfabriek – machines schoonmaken. Nu ben ik ook jarig in de zomer en op mijn vraag wat ik moest meenemen voor bij de koffie was het antwoord: “Paardeworst! Van Van Dijk aan het Damsterdiep!” Ze kenden het allemaal.’

‘Verbaast me niks. Enfin, je weet het nu.’

Hij fietst verder en ik loop door de Steentilstraat naar het Damsterdiep.

Er staat een aantal mannen in de rij buiten de zaak en er komt er net een naar buiten. Hij loopt naar een auto die naast me op het Damsterplein staat.

‘Komt u van ver?’, vraag ik.

‘Kan je wel zeggen, ik kom uit Beilen.’

‘Uit Beilen?’

‘Ja, vroeger woonde ik hier in de buurt, nu in Beilen. Maar Van Dijk is daar ook bekend hoor! Een paar maand geleden – ik was hier net geweest en had een stuk worst in de lunchtrommel – loop ik door de kantine en hoor ik een collega zeggen: “Nou had ik wel zin in paardeworst, maar het moet wel van Van Dijk zijn.” Je had zijn ogen moeten zien toen ik even later een stuk op zijn bord legde – onvergetelijk!’

(Alles hat ein Ende, nur die Wurst hat zwei)

***

Onze reeks Stadsflarden bestaat uit korte stukken, steeds geïnspireerd of geïllustreerd door een foto van Peter de Kan. De rubriek legt de dynamiek van de stad bloot aan de hand van ontmoetingen, observaties of gedachtenkronkels. Niet altijd met een overduidelijke ruimtelijke link, maar wel onlosmakelijk verbonden met Groningen.